.png)
The Subtle Art of Not Giving a F*ck: minder piekeren en bewuster kiezen waar je wél en niet om geeft
We leven in een tijd waarin bijna alles onze aandacht lijkt op te eisen. Berichten moeten beantwoord worden, sociale media tonen voortdurend wat anderen doen, nieuws bereikt ons op ieder moment van de dag en ondertussen proberen we ook nog goed te presteren op het werk, gezond te leven, voldoende te bewegen, goede relaties te onderhouden, financieel verstandig te zijn en onszelf persoonlijk te blijven ontwikkelen. Zelfs ontspanning kan daardoor veranderen in iets wat we blijkbaar goed moeten doen.
Het gevolg is niet alleen dat we veel te doen hebben. We geven ook aan ontzettend veel dingen mentale betekenis. Wat denkt die persoon van mij? Had ik dat anders moeten zeggen? Waarom reageert iemand niet op mijn bericht? Doe ik genoeg met mijn leven? Loop ik achter? Had ik die beslissing anders moeten nemen? Voor je het weet, gaat een groot deel van je aandacht naar situaties waar je nauwelijks invloed op hebt of die binnen enkele dagen alweer vergeten zijn.
Precies daar raakt Mark Manson in The Subtle Art of Not Giving a F*ck een interessant punt. Ondanks de provocerende titel gaat zijn boek niet over onverschillig worden. De centrale gedachte is juist dat je niet overal om kúnt geven en dat je daarom bewust moet kiezen wat jouw aandacht, tijd en energie werkelijk verdient. Dat klinkt eenvoudig, maar raakt aan iets fundamenteels. Want minder piekeren betekent niet dat je moet leren nergens meer iets van aan te trekken. Het betekent dat je duidelijker wordt over wat voor jou belangrijk genoeg is om je zorgen over te maken, moeite voor te doen en ongemak voor te verdragen.
Het probleem is niet dat je ergens om geeft
De titel van Mansons boek kan gemakkelijk verkeerd begrepen worden. Not giving a f*ck klinkt alsof vrijheid ontstaat wanneer je je niets meer aantrekt van andere mensen, verwachtingen of problemen. Maar iemand die werkelijk nergens om geeft, leeft niet noodzakelijk vrijer. Liefde, vriendschap, verantwoordelijkheid en betekenis bestaan juist doordat bepaalde dingen belangrijk voor ons zijn.
De kunst zit daarom niet in minder voelen, maar in selectiever betekenis geven.
Wanneer je kinderen belangrijk voor je zijn, zul je je zorgen maken wanneer er iets met hen gebeurt. Wanneer je werk belangrijk voor je is, kan kritiek je raken. Wanneer je een relatie waardevol vindt, kan een conflict pijn doen. Dat zijn geen psychologische fouten die opgelost moeten worden. Ze vertellen juist iets over wat waarde voor je heeft.
Het probleem ontstaat wanneer bijna alles dezelfde mentale prioriteit krijgt. De mening van een vreemde krijgt dan bijna evenveel gewicht als de mening van iemand die je diep vertrouwt. Een kleine fout voelt alsof ze iets zegt over je volledige competentie. Een ongemakkelijk gesprek blijft drie dagen door je hoofd gaan. Iemand die afstandelijk reageert, zorgt ervoor dat je uren probeert te achterhalen wat je verkeerd hebt gedaan.
Dan is niet je vermogen om ergens om te geven het probleem. Het probleem is dat te veel dingen toegang krijgen tot dezelfde beperkte voorraad aandacht.
Je aandacht is beperkt, dus je kunt niet alles belangrijk maken
Onze aandacht is geen onbeperkte bron. Op ieder moment concurreren gedachten, prikkels, taken, emoties en gebeurtenissen om mentale ruimte. Daardoor is kiezen waar je aandacht naartoe gaat geen luxe, maar een noodzakelijk onderdeel van psychologisch functioneren. Dat wordt in onze huidige omgeving alleen maar relevanter. Sociale media, nieuwsplatforms en smartphones maken het mogelijk om voortdurend geconfronteerd te worden met gebeurtenissen, meningen en levens van andere mensen. Je kunt binnen tien minuten lezen over een conflict aan de andere kant van de wereld, zien dat iemand die je nauwelijks kent op vakantie is, ontdekken dat een collega promotie heeft gekregen en vervolgens een video bekijken waarin iemand uitlegt welke tien dingen je verkeerd doet in je leven.
Ons hoofd krijgt daardoor toegang tot veel meer informatie dan waar we daadwerkelijk iets mee kunnen. Dat betekent niet dat technologie of sociale media automatisch slecht zijn. Het betekent wel dat aandacht bewuster bewaakt moet worden wanneer de omgeving voortdurend probeert die aandacht te verkrijgen.
Een nuttige vraag is daarom niet alleen: waar maak ik mij zorgen over? De diepere vraag is: verdient dit eigenlijk zoveel van mijn aandacht als ik het momenteel geef?
Waarom we zoveel geven om wat anderen van ons denken
Een groot gedeelte van onze zorgen draait uiteindelijk om andere mensen. We willen geaccepteerd worden, serieus genomen worden en ergens bij horen. Dat is geen teken van zwakte. Mensen zijn sociale wezens en onze relaties zijn fundamenteel voor ons welzijn.
Daarom is het weinig realistisch om tegen iemand te zeggen: “Je moet gewoon stoppen met geven om wat anderen van je denken.” Dat lukt niet zomaar en het zou zelfs niet altijd wenselijk zijn. Feedback van mensen die ons goed kennen kan waardevol zijn. Wanneer meerdere mensen die we vertrouwen hetzelfde gedrag bij ons opmerken, kan het verstandig zijn om daar naar te luisteren.
Het verschil zit in aan wie je het recht geeft om jouw zelfbeeld mede te beïnvloeden.
Wanneer iemand die je respecteert zegt dat je hem hebt gekwetst, verdient dat aandacht. Wanneer een willekeurige persoon op sociale media je uiterlijk niet mooi vindt, hoeft dat niet hetzelfde gewicht te krijgen. Wanneer je leidinggevende concrete feedback geeft over je werk, kan dat nuttige informatie bevatten. Wanneer iemand jou niet leuk vindt omdat je een grens hebt gesteld, betekent dat niet automatisch dat je grens verkeerd was.
Mentale vrijheid ontstaat daarom niet doordat de mening van anderen nooit meer binnenkomt. Ze ontstaat wanneer je leert onderscheiden welke feedback informatie bevat en welke mening je niet hoeft mee te dragen.
Pleasen is vaak het tegenovergestelde van selectief leven
Dit wordt bijzonder zichtbaar bij mensen die sterk geneigd zijn te pleasen. Wanneer je gewend bent om rekening te houden met iedereen, voelt bijna iedere reactie van een ander belangrijk. Je merkt een verandering in iemands gezicht op, analyseert de toon van een bericht en vraagt je snel af of je iets verkeerd hebt gedaan.
Daaronder kan een overtuiging liggen dat harmonie behouden jouw verantwoordelijkheid is. Wanneer iemand teleurgesteld is, moet jij het oplossen. Wanneer iemand je niet begrijpt, moet jij jezelf beter uitleggen. Wanneer iemand boos wordt omdat je nee zegt, voelt dat als bewijs dat je iets verkeerd hebt gedaan.
Op korte termijn werkt aanpassen vaak. De spanning verdwijnt, de ander is tevreden en je krijgt opnieuw een gevoel van veiligheid. Alleen betaal je daar op langere termijn een prijs voor. Je agenda raakt gevuld met dingen die je eigenlijk niet wilt doen, je grenzen worden onduidelijk en je stemming wordt steeds afhankelijker van de reacties van anderen.
De filosofie van Manson stelt daar een ongemakkelijke maar bevrijdende vraag tegenover: wiens teleurstelling ben je bereid te verdragen om trouw te blijven aan iets wat voor jou werkelijk belangrijk is?
Want volwassen grenzen stellen betekent niet dat niemand ooit teleurgesteld in je zal zijn. Het betekent dat je accepteert dat de teleurstelling van een ander niet automatisch een noodsituatie is die jij moet oplossen.
Niet iedereen hoeft jou leuk te vinden
Het klinkt bijna cliché, maar werkelijk accepteren dat niet iedereen je leuk zal vinden is iets anders dan het rationeel begrijpen.
Zolang je probeert universeel gewaardeerd te worden, moet je jezelf voortdurend aanpassen aan verschillende verwachtingen. De ene persoon vindt je te stil, terwijl iemand anders je te aanwezig vindt. Voor de ene ben je te ambitieus, voor de andere doe je te weinig. De ene waardeert dat je direct bent, terwijl een ander dezelfde eigenschap bot noemt. Er bestaat geen versie van jezelf die door iedereen op dezelfde manier geïnterpreteerd zal worden.
Dat betekent niet dat je kritiek altijd naast je neer moet leggen met de gedachte dat je gewoon jezelf bent. Dat kan een gemakkelijke manier worden om verantwoordelijkheid te vermijden. De kunst is juist om kritiek serieus genoeg te nemen om haar te onderzoeken, zonder haar onmiddellijk als waarheid over jezelf te behandelen.
Je kunt jezelf afvragen: Kent deze persoon mij voldoende? Gaat de feedback over concreet gedrag of over wie ik als persoon zou zijn? Herkennen mensen die ik vertrouw hetzelfde patroon? Kan ik hier iets uit leren?
Wanneer het antwoord ja is, kan kritiek waardevol zijn. Wanneer het antwoord nee is, mag je besluiten dat je deze mening niet hoeft mee te nemen.
Dat is geen arrogantie. Dat is selectief omgaan met invloed.
FOMO ontstaat wanneer bijna iedere mogelijkheid belangrijk lijkt
Een andere manier waarop we onze aandacht versnipperen is FOMO: fear of missing out. Het gevoel dat anderen iets meemaken, bereiken of bezitten wat jij mist.
Sociale media kunnen dat versterken omdat je voortdurend wordt blootgesteld aan geselecteerde momenten uit andere levens. Je ziet de reis, niet de maanden sparen ervoor. Je ziet de promotie, niet de onzekerheid. Je ziet het gelukkige koppel tijdens het weekend, niet het conflict van maandagavond. Je ziet het eindresultaat van een onderneming, lichaam of carrière, maar nauwelijks de volledige context erachter.
Het probleem is niet alleen vergelijking. Het is dat je daardoor voortdurend nieuwe criteria krijgt waaraan jouw eigen leven blijkbaar moet voldoen.
Je kunt onmogelijk tegelijk een internationale carrière uitbouwen, iedere avond aanwezig zijn voor je gezin, zes keer per week sporten, de wereld rondreizen, een perfect sociaal leven onderhouden, voortdurend ontspannen zijn en ieder persoonlijk doel realiseren.
Kiezen betekent daarom onvermijdelijk ook niet kiezen.
Dat is een belangrijk onderdeel van Mansons filosofie. Een waardevol leven ontstaat niet doordat je alle mogelijke ervaringen verzamelt. Het ontstaat doordat je bepaalde dingen belangrijk genoeg vindt om andere mogelijkheden ervoor te laten liggen.
De vraag is niet hoe je problemen vermijdt, maar welke problemen je wilt dragen
Een van de interessantere ideeën uit The Subtle Art of Not Giving a F*ck is dat een goed leven niet hetzelfde is als een probleemloos leven. Iedere keuze brengt zijn eigen moeilijkheden mee.
Een liefdevolle relatie kan verbinding geven, maar vraagt ook kwetsbaarheid, communicatie en compromissen. Een eigen onderneming kan vrijheid bieden, maar brengt onzekerheid en verantwoordelijkheid mee. Een sterk lichaam vraagt training, maar training kost inspanning. Een betekenisvolle carrière kan voldoening geven, maar bevat ook frustrerende dagen.
Daarom is de vraag “wat wil ik?” maar een gedeelte van het verhaal.
Een diepere vraag is: “Welke moeilijkheden ben ik bereid te dragen voor iets dat ik belangrijk vind?” Veel mensen willen het resultaat zonder het ongemak dat erbij hoort. Ze willen zelfvertrouwen zonder ooit onzekerheid te ervaren, een succesvolle carrière zonder risico te nemen, een diepe relatie zonder kwetsbaar te worden en sterke grenzen zonder iemand teleur te stellen. Maar betekenis en ongemak lopen regelmatig naast elkaar.
Wanneer je weet waarvoor je bereid bent ongemak te verdragen, wordt het gemakkelijker om te bepalen welke problemen aandacht verdienen en welke niet.
Niet iedere gedachte verdient een antwoord
Dat principe is bijzonder relevant bij piekeren. Piekeren voelt vaak alsof je ergens mee bezig bent. Je analyseert een gesprek opnieuw, probeert een toekomstige situatie te voorspellen of zoekt naar de perfecte verklaring voor wat iemand bedoelde.
Daardoor kan piekeren aanvoelen als probleemoplossing, terwijl er op een bepaald moment geen nieuwe informatie meer bijkomt.
Je denkt niet meer om een probleem op te lossen. Je denkt omdat je hoofd moeite heeft met onzekerheid.
Daar kan de filosofie van Manson verrassend goed aansluiten bij mindfulness. Niet iedere gedachte die verschijnt hoeft verder onderzocht te worden. Niet iedere onzekerheid moet vandaag opgelost worden en niet iedere vraag heeft een antwoord dat je door langer nadenken kunt vinden.
Wanneer je merkt dat dezelfde gedachte voor de tiende keer terugkomt, kun je jezelf afvragen: is er op dit moment iets concreets wat ik hiermee kan doen?
Wanneer het antwoord ja is, bepaal dan wat die handeling is.
Wanneer het antwoord nee is, heb je waarschijnlijk geen nieuw denkwerk nodig. Dan ligt de uitdaging eerder in het verdragen dat je het antwoord momenteel niet hebt.
Dat is iets anders dan gedachten onderdrukken. Je zegt niet dat de gedachte er niet mag zijn. Je besluit alleen dat haar aanwezigheid niet betekent dat je er opnieuw twintig minuten mee in gesprek moet gaan.
Mindfulness leert je niet minder denken, maar minder automatisch volgen
Mindfulness wordt vaak voorgesteld als een manier om je hoofd stil te krijgen. Dat creëert een onmogelijk doel, want gedachten blijven ontstaan. De waarde van mindfulness ligt eerder in het vermogen om te herkennen wat er in je hoofd gebeurt zonder iedere gedachte onmiddellijk als opdracht te behandelen.
Je kunt bijvoorbeeld merken: ik ben opnieuw bezig met wat die persoon van mij denkt. Of: ik probeer nu voor de vijfde keer te voorspellen hoe dat gesprek morgen zal verlopen.
Dat moment van herkenning creëert een kleine afstand tussen de gedachte en wat je vervolgens doet. Je kunt je aandacht daarna terugbrengen naar je ademhaling, lichamelijke sensaties of de activiteit waarmee je bezig was. Niet om de gedachte te laten verdwijnen, maar om jezelf eraan te herinneren dat aandacht gestuurd kan worden, ook wanneer een gedachte blijft bestaan. Daar ligt een mooie verbinding met The Subtle Art. Je kiest niet welke gedachten spontaan verschijnen. Je kunt wel steeds beter leren kiezen welke gedachten verdere aandacht krijgen.
Je hoeft geen speciale ademhaling te gebruiken om te mogen vertragen
Ademhalingsoefeningen kunnen daarbij ondersteunend zijn, maar ze hoeven niet ingewikkeld te worden. Er bestaat geen magische verhouding waarmee je zorgen uit je zenuwstelsel verwijdert. Voor veel mensen kan het simpelweg prettig zijn om enkele minuten rustig te ademen en de uitademing comfortabel iets langer te laten duren.
De bedoeling daarvan is niet dat je onmiddellijk rustig moet worden. Het is een manier om even uit de automatische stroom van denken te stappen en opnieuw contact te maken met wat er op dit moment gebeurt.
Wanneer ademhalingsoefeningen juist spanning veroorzaken, hoef je ze niet te forceren. Een wandeling, rustig zitten, muziek luisteren of even naar buiten gaan kan eveneens een manier zijn om uit het eindeloze analyseren te komen.
Het doel is niet om ieder ongemakkelijk gevoel zo snel mogelijk weg te reguleren. Het doel is dat ongemak niet automatisch bepaalt waar je de rest van je avond aan besteedt.
NLP en herkaderen: niet positiever denken, maar ruimer kijken
Ook vanuit NLP wordt vaak gewerkt met herkaderen: een situatie vanuit een ander perspectief bekijken. Dat kan binnen coaching een bruikbaar reflectie-instrument zijn, zolang we niet doen alsof NLP wetenschappelijk bewezen je hersenen herprogrammeert. Voor veel specifieke NLP-claims is de wetenschappelijke onderbouwing beperkt.
De waarde zit vooral in de vragen die je stelt.
Wanneer je denkt “wat als ze mij raar vinden?”, kun je jezelf niet alleen geruststellen met “de juiste mensen zullen mij altijd waarderen.” Ook dat weet je niet. Een interessantere gedachte is: “Het is mogelijk dat iemand mij vreemd vindt. Wat betekent dat werkelijk voor mij?” Dat is een veel steviger perspectief.
Je hoeft de negatieve mogelijkheid namelijk niet weg te denken. Iemand kan je inderdaad niet begrijpen. Iemand kan je keuze verkeerd vinden. Iemand kan zelfs besluiten dat je niet bij hem past. De vraag wordt vervolgens of dat automatisch betekent dat jij iets moet veranderen. Herkaderen gaat dan niet over een negatieve werkelijkheid positief maken. Het gaat over onderzoeken of de betekenis die je eraan geeft de enige mogelijke betekenis is.
“Is dit over vijf jaar nog belangrijk?” is niet altijd de beste vraag
Een populaire techniek om dingen los te laten is jezelf afvragen of iets over vijf jaar nog belangrijk zal zijn. Dat kan helpen om kleine irritaties in perspectief te plaatsen, maar het is geen universele regel.
Een gesprek dat over vijf jaar vergeten is, kan vandaag nog steeds aandacht verdienen. Een grens die iemand overschrijdt hoeft niet jarenlang gevolgen te hebben om belangrijk te zijn. Een kleine fout op het werk kan relevante feedback bevatten.
Daarom gebruik ik liever drie vragen.
Kan ik hier iets aan veranderen? Is dit belangrijk voor iets waar ik werkelijk waarde aan hecht? Verdient dit de hoeveelheid energie die ik er momenteel aan geef?
Die combinatie is veel krachtiger.
Een situatie kan belangrijk zijn terwijl je er weinig controle over hebt. Dan kun je erkennen dat het je raakt zonder eindeloos naar controle te zoeken. Een andere situatie kan veranderbaar zijn maar nauwelijks betekenis hebben. Dan hoef je er geen groot project van te maken. Selectieve onverschilligheid is dus geen eenvoudige regel waarmee je alles indeelt in belangrijk en onbelangrijk. Het is een voortdurend proces van prioriteiten stellen aan je aandacht.
Beweging helpt, maar je hoeft je gedachten niet weg te sporten
Wanneer je vastzit in je hoofd, kan bewegen bijzonder waardevol zijn. Wandelen, fietsen, sporten of andere vormen van beweging kunnen helpen om de aandacht te verschuiven en hebben verschillende voordelen voor lichamelijke en mentale gezondheid.
Maar ook hier hoeft de verklaring niet groter gemaakt te worden dan nodig. Je hoeft niet te zeggen dat beweging alle stresshormonen afvoert of dat een rechte lichaamshouding automatisch zelfvertrouwen produceert.
De praktische ervaring is vaak voldoende: wanneer je een uur in dezelfde stoel dezelfde gedachten hebt herhaald, kan twintig minuten wandelen iets veranderen aan de toestand waarin je zit. Je omgeving verandert, je lichaam beweegt en je aandacht krijgt andere informatie. Daarom gebruik ik wandelen ook graag binnen coaching. Sommige gesprekken komen gemakkelijker op gang wanneer je niet tegenover elkaar zit, maar naast elkaar beweegt. Beweging is geen ontsnapping wanneer je haar bewust gebruikt. Ze wordt pas vermijding wanneer je iedere moeilijke gedachte of emotie onmiddellijk probeert weg te sporten.
Goed genoeg is vaak werkelijk goed genoeg
Een groot gedeelte van onze mentale energie gaat niet verloren aan grote levensproblemen, maar aan de eis dat kleine dingen perfect moeten zijn.
Een e-mail wordt vijf keer herlezen. Een bericht wordt opnieuw geformuleerd omdat het verkeerd geïnterpreteerd zou kunnen worden. Een presentatie die al goed is krijgt nog twee uur aanpassingen. Een gesprek wordt achteraf geanalyseerd omdat één zin beter geformuleerd had kunnen worden.
Perfectionisme voelt vaak als streven naar kwaliteit, maar kan ook een poging zijn om kritiek, onzekerheid of afwijzing te vermijden. Het probleem is dat perfectie die veiligheid niet kan garanderen. Je kunt een uitstekende presentatie geven en iemand kan kritiek hebben. Je kunt zorgvuldig communiceren en verkeerd begrepen worden. Je kunt enorm je best doen en toch een fout maken. Daarom kan goed genoeg een krachtige grens zijn.
Niet omdat kwaliteit onbelangrijk is, maar omdat niet iedere taak dezelfde hoeveelheid energie verdient. De kunst is niet om overal minder je best voor te doen. De kunst is om je beste energie te bewaren voor wat je werkelijk belangrijk vindt.
Loslaten betekent niet dat iets je niets meer doet
Ook het woord loslaten wordt vaak verkeerd begrepen. Alsof je pas iets hebt losgelaten wanneer je er geen emotie meer bij voelt.
Maar je kunt iemand missen en toch verdergaan. Je kunt teleurgesteld zijn en toch stoppen met zoeken naar een andere uitkomst. Je kunt boos zijn over iets wat gebeurd is en tegelijkertijd besluiten dat je er niet iedere dag opnieuw mentale energie aan wilt geven.
Loslaten betekent dan niet dat de gebeurtenis onbelangrijk was.
Het betekent dat je stopt met verwachten dat eindeloos nadenken alsnog controle geeft over iets wat al gebeurd is.
Dat is een wezenlijk verschil.
De cirkel van invloed: waar kan je werkelijk iets mee?
Een eenvoudige manier om Mansons filosofie praktisch toe te passen is onderscheid maken tussen wat je kunt beïnvloeden en wat buiten je controle ligt.
Je kunt niet bepalen wat iemand over jou denkt. Je kunt wel bepalen hoe je die persoon behandelt. Je kunt niet garanderen dat een sollicitatie succesvol is. Je kunt wel bepalen hoe je je voorbereidt. Je kunt niet bepalen of iemand je grens prettig vindt. Je kunt wel beslissen of je haar duidelijk en respectvol communiceert.
Wanneer je dat onderscheid consequent maakt, verschuift je energie van controle naar invloed. Dat betekent niet dat je nooit meer verdrietig of bezorgd bent over dingen die je niet kunt veranderen. Mensen zijn geen machines die emoties uitschakelen zodra iets buiten hun controle valt. Maar je kunt leren jezelf niet voortdurend verantwoordelijk te maken voor een uitkomst die nooit volledig in jouw handen lag.
Waarden bepalen waar je wél om wilt geven
Dit brengt ons bij wat voor mij het belangrijkste gedeelte van The Subtle Art of Not Giving a F*ck is. Wanneer je minder aandacht wilt geven aan onbelangrijke dingen, moet je uiteindelijk weten wat je wél belangrijk vindt.
Anders wordt loslaten leeg.
Waarden geven richting aan die keuze. Misschien zijn verbinding, vrijheid, gezondheid, creativiteit, ouderschap, eerlijkheid, rust of ontwikkeling belangrijk voor je. Die waarden vertellen niet precies wat je morgen moet doen, maar ze helpen wel bepalen welke problemen de moeite waard zijn.
Wanneer gezondheid belangrijk is, kan het ongemak van bewegen de moeite waard zijn. Wanneer eerlijkheid belangrijk is, kan een moeilijk gesprek de moeite waard zijn. Wanneer vrijheid belangrijk is, kan het nodig zijn om een grens te stellen die iemand anders niet prettig vindt. Wanneer ouderschap belangrijk is, zullen bepaalde offers betekenis hebben die je voor iets anders nooit zou maken.
Je kunt daardoor een eenvoudige vraag gebruiken wanneer je hoofd weer volloopt:
“Is dit verbonden met iets wat ik werkelijk belangrijk vind, of ben ik vooral bezig met ongemak vermijden, controle houden of goedkeuring krijgen?”
Daar zit de echte subtiliteit van Mansons boodschap.
Een oefening: de mentale energierekening
Neem aan het einde van een drukke dag eens tien minuten om niet te kijken naar wat je allemaal hebt gedaan, maar naar waar je mentale energie naartoe is gegaan. Welke gedachten kwamen voortdurend terug? Welke mensen namen veel ruimte in je hoofd in? Waarover piekerde je? Waar probeerde je controle over te krijgen?
Kies vervolgens één onderwerp dat opvallend veel aandacht kreeg en vraag jezelf af wat er feitelijk aan de hand is. Scheid daarbij de gebeurtenis van het verhaal dat je hoofd eromheen heeft gebouwd. Mijn collega antwoordde kort op mijn bericht is een waarneming. Mijn collega is boos op mij en vindt mij incompetent is een interpretatie.
Onderzoek daarna of er iets concreets van jou gevraagd wordt. Wanneer dat zo is, bepaal de eerstvolgende redelijke stap. Wanneer er niets te doen valt, benoem dat eveneens. Ik heb momenteel geen nieuwe informatie en verder nadenken gaat daar niets aan veranderen. Breng je aandacht vervolgens bewust terug naar iets wat daadwerkelijk belangrijk voor je is. Wanneer je deze oefening regelmatig doet, gaat het niet om steeds minder geven. Het gaat om steeds beter kiezen.
Mentale vrijheid is niet hetzelfde als onverschilligheid
De diepere boodschap van The Subtle Art of Not Giving a F*ck is daarom veel minder cynisch dan de titel doet vermoeden. Manson pleit niet werkelijk voor een leven waarin niets je nog raakt. Hij nodigt uit om verantwoordelijkheid te nemen voor de waarden waaraan je jouw beperkte tijd en energie besteedt.
Je hoeft niet iedere discussie te winnen. Niet iedereen hoeft je te begrijpen. Niet iedere fout hoeft gerepareerd te worden. Niet iedere gedachte verdient analyse. Niet iedere mening verdient invloed. Niet ieder probleem is van jou.
Maar bepaalde dingen mogen juist enorm belangrijk zijn. Je gezin. Een vriendschap. Je gezondheid. Werk waar je betekenis in vindt. Een grens die essentieel is voor je welzijn. Een waarde waarvoor je bereid bent ongemak te verdragen. Een droom die belangrijk genoeg is om er jarenlang aan te bouwen.
Daarom zou ik de boodschap van het boek niet samenvatten als “geef nergens meer om.”
Ik zou haar eerder zo formuleren:
Je hebt maar een beperkte hoeveelheid tijd, aandacht en energie. Kies daarom zorgvuldig wat belangrijk genoeg is om daar een deel van je leven aan te geven.
Minder piekeren en bewuster kiezen bij Klarvida
Binnen coaching bij Klarvida zie ik regelmatig hoe mensen niet zozeer vastlopen omdat ze te weinig hun best doen, maar omdat hun aandacht voortdurend verdeeld raakt over verwachtingen, schuldgevoel, piekeren, perfectionisme en de reacties van anderen. Ze proberen iedereen tevreden te houden, analyseren situaties eindeloos en verliezen ondertussen steeds meer contact met de vraag wat voor henzelf werkelijk belangrijk is.
In begeleiding kunnen we onderzoeken welke situaties disproportioneel veel mentale energie innemen, welke overtuigingen daaronder liggen en waar je invloed daadwerkelijk begint en eindigt. Met inzichten en oefeningen uit onder andere mindfulness, NLP en positieve psychologie kunnen we werken aan bewuster omgaan met gedachten, grenzen, aandacht en waarden. Niet met als doel dat niets je nog raakt, maar zodat je beter kunt kiezen wat je wél wilt meenemen en wat je niet langer voortdurend hoeft te dragen.
Coaching bij Klarvida is bedoeld als begeleiding bij onder andere piekeren, onzekerheid, stress, grenzen, terugkerende patronen en persoonlijke groei. Coaching vervangt geen medische, psychologische of psychiatrische behandeling. Wanneer je klachten ernstig zijn, langdurig aanhouden of je dagelijks functioneren sterk beïnvloeden, kan andere of aanvullende professionele ondersteuning aangewezen zijn.
Wil je minder leven vanuit wat anderen verwachten en bewuster kiezen waar jij je tijd en energie aan wilt geven? Je kunt gratis en vrijblijvend kennismaken met Klarvida.
Lees ook:
Opmerkingen